sobota, 24 stycznia 2015

Jak tu nie kochać gór?
 
Kocham Tatry za ich nieprzewidywalność. Za ten dreszczyk emocji każdego ranka tuż przed wyjrzeniem przez okno w stronę nieodległych szczytów...za ich położenie...za ich przyrodę...za ich spokój, za wszechogarniającą wędrowca melodię ciszy i „mgieł nocnych”, jak to ładnie określił poeta Tetmajer, siedząc sobie nad Czarnym Stawem Gąsienicowym...Kocham Tatry banalnie – za widoki. Za to, że nagroda niemal zawsze jest adekwatna do włożonego w podejście wysiłku, a hektolitry wylanego potu są premiowane chwilami absolutnej satysfakcji...

Zachęcam wszystkich do poszukiwań. Jestem pewien, że Tatry znajdą swoje miejsce w niejednym jeszcze sercu…




 

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz