Jak tu nie kochać gór?
Kocham Tatry za ich
nieprzewidywalność. Za ten dreszczyk emocji każdego ranka tuż przed
wyjrzeniem przez okno w stronę nieodległych szczytów...za ich
położenie...za
ich przyrodę...za ich spokój, za wszechogarniającą wędrowca melodię
ciszy i „mgieł nocnych”, jak to ładnie określił poeta Tetmajer, siedząc
sobie nad Czarnym Stawem Gąsienicowym...Kocham Tatry
banalnie – za widoki. Za to, że nagroda niemal zawsze jest adekwatna
do włożonego w podejście wysiłku, a hektolitry wylanego potu są
premiowane chwilami absolutnej satysfakcji...
Zachęcam wszystkich do poszukiwań. Jestem pewien, że Tatry znajdą swoje miejsce w niejednym jeszcze sercu…
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz